Om meteen met de deur in huis te vallen:
Mijn ouders gaan regelrecht in tegen mijn visie van de wereld, alles waar het woord 'migrant', 'vreemdeling' in valt is stante pede slecht. Langs de andere kant is alles waar 'NVA' in komt sowieso goed. Ook zien ze overal corruptie en samenzweringen. Als ik dan rationele tegenargumenten breng (wetenschappelijke studies, maatschappelijke tendensen etc.) komen ze altijd met eenmansvoorbeelden af om hun eigen gelijk te bewijzen. Ook is niets aan het huidige beleid goed. Als ik dan met hen in discussie probeer te gaan wordt ik constant onderbroken, zeggen ze dat ik gewoon mijn gelijk wil halen etc...
Ze zeggen van zichzelf dat ze geen racisten zijn maar ze maken constant moppen over vreemdelingen, hebben archaïsche ideeën over migratie... Ik kan hier niet zo goed tegen. Ik kaart dan aan dat ik het eigenlijk niet vind kunnen dat ze zo reageren en dan krijg ik altijd het verwijt van: 'Het was maar een grapje, we zijn geen racisten.' Ze weten dat ik er niet tegen kan en dan gaan ze soms nog expres er op door zodat ik uit mijn krammen zou schieten... Echt hatelijk. Gelukkig kan ik me nog iet of wat beheersen zodat er niet elke 5 minuten ruzie van zou komen.
Vroeger ging ik altijd mee met hun wilde verhalen. Nu, na een twee jaar hogere studies gevolgd te hebben is mijn kijk op de (politieke) wereld veel genuanceerder geworden. Ik kan er echt niet meer tegen dat mijn ouders niet verder kijken dan hun neus lang is...
Ik wou dit gewoon even luchten. Reacties zijn welkom.


LinkBack URL
About LinkBacks
Met citaat reageren

En zoiets wordt ook vaak doorgegeven op de kinderen, maar de wijsheid krijgt soms de bovenhand. Mijn ouders zijn nooit racistisch geweest, in mijn schoonfamilie zijn wel enkele familieleden die het niet zo hebben op het buitenlandse volk. Mijn grootouders spreken altijd zo schoon als het daarop aankomt: ''t zijn vreemdelingen, ma 't zijn wel vriendelijke mensen' 

Mijn oma kan er ook wat van, en da's wel beschamend als je daar met een vriendin of een lief zit of zo. Dan begint ze ineens dat ze "niet racistisch is hé, maar..." en dan volgt er een hele lading aan oneliners.
Ze was daarnet nog aan 't vertellen dat ze met het dochtertje van de Kosovaren had gepraat over hun hondje en zo, heel vriendelijk gesprek :')
