Wie heeft er sociale angst? Stress in publiek, interacties?

[ruuuuuben]

Hallo iedereen, ik ben student van 18 jaar en ik heb last van sociale angst.
Ik wil heb vaak negatieve gedachten, heb stress en angst in sociale situaties: telefoon opnemen, praten met vrienden, publieke situaties, spreken voor publiek, in de aandacht staan, mensen die je aankijken,...
Ik heb hierover veel gelezen en de oorzaak kan genetisch liggen omwille van mijn introverte ouders die hiervan miss ook last hadden; of te wel door slechte ervaringen in jeugd, paniekaanval in het verleden, een verschrikkelijke gebeuertenis, of een andere oorzaak.
Ik volg nu al een tijdje Cognitieve Behaviaral Therapy, dat is postief denken en langzaam actie ondernemen en je angsten aangaan.
Naar het schijnt is Social Anxiety Disoder de derde meest voorkomende angststoornis ter wereld. Dus ik kan me moeilijk inbeelden dat ik de enige ben met dit probleem.
Ik hoop hier lotgenoten te vinden metwie ik misschien kan afspreken om samen onze sociale angst te overwinnen, door conversaties te voeren, uitgaan, .. alles wat helpt !

Laat iets horen mensen, en schuif je "reputatie" even opzij.
Het is een ziekte, iets waaraan je niets kan doen en je niet voor gekozen hebt! Leeftijd speelt GEEN rol!

Groetjes Ruben

[lantaarnpaal]

Ik heb het ook, alleen niet extreem. Ik voel mij gewoon gemakkelijker als ik alleen ben.

[Jack Wilshere]

Je wil dus afspreken met lotgenoten met een sociale angst? Geen schrik dat niemand daar iets durft te zeggen?


Nee alle gekheid op een stokje... Wees gewoon jezelf en denk niet te veel na bij alles wat je zegt of doet. Dat loopt wel lekker los allemaal jongen.

[ruuuuuben]

Ik ga bijna elke week uit en ben deze zomer naar 2 festivals geweest..
Ik ben dus verre van een extreem geval "".
Ik vind dat ik nog steeds veel te veel nadenk wat andere mensen van me denken en ik daardoor liever stil ben en liever niet in de "spotlight" of aandacht sta.
Gunther, was het maar zo gemakkelijk

[Pils123]

Ik ga bijna elke week uit en ben deze zomer naar 2 festivals geweest..
Ik ben dus verre van een extreem geval "".
Ik vind dat ik nog steeds veel te veel nadenk wat andere mensen van me denken en ik daardoor liever stil ben en liever niet in de "spotlight" of aandacht sta.
Gunther, was het maar zo gemakkelijk

Heb ik in lichte vorm, ik analyseer altijd de zin die net gezegd heb. Dan ga ik mij er ook meestal om schamen. Ik vind ook van mezelf dat ik een kutstem heb waardoor alles zo stom overkomt. Ik haat ook stille momenten.

[glashelder]

Heel lang gehad. Buiten komen was een hel, want ik zou mij maar eens belachelijk kunnen maken. Iets onnozels zoals naar de bakker gaan deed mij al stresseren: wat moest ik zeggen, straks zeg ik iets stoms, straks laat ik mijn geld vallen en lachen de mensen achter me uit, of vinden ze me stom of irritant dat ik hen ophoud, etc etc. Ik kon dat precies allemaal niet relativeren, terwijl er genoeg mensen zijn die soms iets raars zeggen of hun geld laten vallen en daar denk ik ook niet zo over. Iedereen maakt foutjes of is eens onhandig, maar van mezelf kon ik dat precies niet verdragen.

En dan inderdaad achteraf alles overlopen, het hele gesprek, kijken of ik toch niet ergens iets stoms had gezegd. En dat zo dus voor alles hé Was redelijk irritant. Ik ging ook situaties vermijden, ben na 3 dagen gestopt met m'n vakantiejob omdat ik het idee had dat ik gewoon alles verkeerd deed en gewoon de hele tijd met tranen in m'n ogen daar stond. Stages en zo was ook heel moeilijk, ik voelde mij gewoon superstom als ik iets moest vragen (zoals waar iets staat, of hoe iets moest), terwijl dat nu toch niet zo raar is. Maar ik moest perfect zijn. Op een bepaald moment had ik ook gewoon paniekaanvallen als ik naar m'n stage moest, alles in mijn lijf zei dan dat ik daar wég moest, naar huis, daar was het veilig. Heb zo één stage volledig verkloot (exact 1 dag geweest). De stage daarna was ook heel moeilijk, ik ben wenend en hyperventilerend aan de hand van m'n vriend daar gebracht. Ik had ze op voorhand al een beetje uitleg gegeven dus ze vonden het gelukkig niet zo raar. En dat was eigenlijk een superleuke stage, in een dierentuin De stage daarna (hondenuitlaatservice) werd ik gewoon opgehaald door de stagebegeleider die dan toch bezig was aan z'n rondje om de honden op te halen, dus daar kon ik al weinig vermijden.

In die periode kampte ik ook veel met depressies, waarvoor ik antidepressiva kreeg voorgeschreven. Toevallig werken veel antidepressiva ook tegen sociale fobie, dus ik had geluk en werd wat relaxter. Ik kreeg ook meer zelfvertrouwen door positieve ervaringen op te doen ("zie je wel dat ik het kan"), en ik leerde steeds meer relativeren.

Ik ben nog altijd niet sociaal, ik vind dat namelijk gewoon niet leuk. Maar ik ben niet angstig of verlegen, het hoeft gewoon niet zo van mij. Maar ik heb er geen problemen mee om iets sociaals te doen of te zeveren of naar de winkel te gaan of onbekenden aan te spreken. Nu gaat dat allemaal redelijk vanzelf, zonder na te denken of te analyseren. Gelukkig.

[Prodigy]

Een aantal bekende mensen hebben in hun leven ook afgezien van sociale angst. Waaronder Kim Bassinger(bekend van Batman (1989)), die het toch ver geschopt heeft ondanks haar angsten.

Social Anxiety - Celebrities with Social Anxiety Disorder - YouTube

[Bart Religion]

Herman Brusselmans ook

[Epyon]

Relevant.

[belgianreaver]

Ik heb het een periode gehad en heb er soms nog last van. Bijvoorbeeld als ik met iemand afsprak, dan werd ik zo nerveus dat ik er misselijk van begon te worden. Nu ben ik nog steeds redelijk nerveus in die situatie maar het is al veel verbeterd.

Bij mij was het niet echt een angst voor het sociale aspect maar eerder de angst om die personen dingen te horen vertellen die ik niet wil horen. Heb met veel stress en angsten gezeten nadat mijn grootmoeder is overleden, en net zoals bij het overlijden van mijn moeder kreeg ik het nieuws dat het hun laatste uren waren net toen ik wakker werd gemaakt. Daardoor was ik bang geworden voor het nieuws wat de dag en de mensen iedere dag gingen brengen.

Daarbij ben ik door de stress een maagontsteking gaan ontwikkelen, ben ik 3x in een erg korte tijd ziek geweest (met overgeven) en ben ik daardoor ook angstig beginnen worden ivm. het misselijk worden/overgeven in een sociale situatie en ben ik die situaties ook gaan vermijden en gaan vrezen.

Ik ben door het totaalpakket ook in een depressie geraakt waar ik na een maand of 2 uit ben geraakt, maar ik heb er wel aan overgehouden dat ik heel soms een paniekaanval krijg. Ondertussen is dat ook wel al meer dan een maand geleden. Nu is de nervositeit heel veel lichter, de angst voor het ziek worden buitenshuis is er nog heel lichtjes maar die lijkt ook over te gaan en het sociale aspect is weer zo goed als voordien. Ik ben weer dezelfde felgebekte humoristische flapuit als ervoor.

[jawadde001]

Niet goed weten hoe je moet omgaan met anderen en je soms onzeker voelen kan ook wijzen op het syndroom van asperger.

[Cycloon]

Sowieso, in de adolescentieperiode (tussen 14-18 jaar) word je een stuk onzekerder en kunnen sociale angsten ontstaan. Vaak groeit dat er met ouder te worden ook uit omdat je alles makkelijker kan relativeren.

[BMWM3]

Het beste wat je kan doen is de dingen waar je bang voor bent niet vermijden maar juist opzoeken. Dit kan je geleidelijk aan opbouwen. Natuurlijk zal dat in het begin moeilijk zijn maar om de duur gaat het vanzelf en zal je u ook veel beter voelen daarna.

[cram]

Niet goed weten hoe je moet omgaan met anderen en je soms onzeker voelen kan ook wijzen op het syndroom van asperger.

Heb ik een beetje,maar ik lust geen aspergers.

[curlbro]

Heb ik in lichte vorm, ik analyseer altijd de zin die net gezegd heb. Dan ga ik mij er ook meestal om schamen. Ik vind ook van mezelf dat ik een kutstem heb waardoor alles zo stom overkomt. Ik haat ook stille momenten.

Zei je net in 'lichte vorm'?

[Silmarunya]

Zei je net in 'lichte vorm'?

Ja, dat is toch mild? Ik herken ongeveer alles wat hij zegt, en die comic van Epyon ook wel een beetje. Het is mild in die zin dat het je niet verhindert normaal contact te hebben, het is enkel een beetje... lastiger.

[MECHcraft]

Ik heb momenteel Agorafobie en het syndroom van Asperger.
Het is begonnen ongv rond mijn 23/24ste toen ik een goede job en toffe collegas verloor.

Toen begon ik mij meer en meer thuis op te sluiten, maar er was een weerstand in mij die iets wilde bereiken.
Dus ik heb nog meerdere jobs gedaan maar iedere keer buitengezet geweest, door paniekaanvallen, niet in team te kunnen werken, asociaal gedrag...

Daarna was er een moment dat ik schrik had om buiten te komen.
Gelukkig heeft mijn broer me indertijd naar een dokter gesleurd, en dernaa ben ik doorverwezen geweest naar een psychiater, die helpt mij nu al bijna 2 jaar.

Het is nog steeds met vallen en opstaan, vorig jaar starte ik met een studie die mij 1150 euro gekost heeft, en ondanks de medicatie heb ik dit niet succesvol kunnen afronden, de ene maand ging het goed en de andere maand was ik op van de stress en ging het niet meer.
Teveel afwezig -> niet geslaagd.

In Mei heb ik door lelijk te vallen een 4 voudige schouder breuk opgelopen, en door mijn angst heb ik 4 dagen met mijn breuk thuis gezeten alvorens naar het ziekenhuis te gaan, de pijn had opeens mijn angst overwonnen.
Nu ga ik naar de kinesist. ( was ook al een uitdaging voor mij )

Deze ziektes controleren mijn leven precies, ik ben nu 30 en heb nog niets opgebouwd, maar ik zal altijd proberen, want ge leeft maar 1 keer.

Hopelijk wordt er eens eindelijk meer aandacht besteed aan sociale angsten want vele mensen in mijn omgeving begrijpen het niet.

Sry voor eventuele schrijffouten.

[curlbro]

Ja, dat is toch mild? Ik herken ongeveer alles wat hij zegt, en die comic van Epyon ook wel een beetje. Het is mild in die zin dat het je niet verhindert normaal contact te hebben, het is enkel een beetje... lastiger.

Overanalyseren en u schamen voor elke zin is geen lichte vorm.

...

Dan ben je weinig met uw mbk rocket 1998 als je niet buiten durft komen
wie van 30 heeft er nu ook een brommerke?

[playforfun91]

Heel lang gehad. Buiten komen was een hel, want ik zou mij maar eens belachelijk kunnen maken. Iets onnozels zoals naar de bakker gaan deed mij al stresseren: wat moest ik zeggen, straks zeg ik iets stoms, straks laat ik mijn geld vallen en lachen de mensen achter me uit, of vinden ze me stom of irritant dat ik hen ophoud, etc etc. Ik kon dat precies allemaal niet relativeren, terwijl er genoeg mensen zijn die soms iets raars zeggen of hun geld laten vallen en daar denk ik ook niet zo over. Iedereen maakt foutjes of is eens onhandig, maar van mezelf kon ik dat precies niet verdragen.

En dan inderdaad achteraf alles overlopen, het hele gesprek, kijken of ik toch niet ergens iets stoms had gezegd. En dat zo dus voor alles hé Was redelijk irritant. Ik ging ook situaties vermijden, ben na 3 dagen gestopt met m'n vakantiejob omdat ik het idee had dat ik gewoon alles verkeerd deed en gewoon de hele tijd met tranen in m'n ogen daar stond. Stages en zo was ook heel moeilijk, ik voelde mij gewoon superstom als ik iets moest vragen (zoals waar iets staat, of hoe iets moest), terwijl dat nu toch niet zo raar is. Maar ik moest perfect zijn. Op een bepaald moment had ik ook gewoon paniekaanvallen als ik naar m'n stage moest, alles in mijn lijf zei dan dat ik daar wég moest, naar huis, daar was het veilig. Heb zo één stage volledig verkloot (exact 1 dag geweest). De stage daarna was ook heel moeilijk, ik ben wenend en hyperventilerend aan de hand van m'n vriend daar gebracht. Ik had ze op voorhand al een beetje uitleg gegeven dus ze vonden het gelukkig niet zo raar. En dat was eigenlijk een superleuke stage, in een dierentuin De stage daarna (hondenuitlaatservice) werd ik gewoon opgehaald door de stagebegeleider die dan toch bezig was aan z'n rondje om de honden op te halen, dus daar kon ik al weinig vermijden.

In die periode kampte ik ook veel met depressies, waarvoor ik antidepressiva kreeg voorgeschreven. Toevallig werken veel antidepressiva ook tegen sociale fobie, dus ik had geluk en werd wat relaxter. Ik kreeg ook meer zelfvertrouwen door positieve ervaringen op te doen ("zie je wel dat ik het kan"), en ik leerde steeds meer relativeren.

Ik ben nog altijd niet sociaal, ik vind dat namelijk gewoon niet leuk. Maar ik ben niet angstig of verlegen, het hoeft gewoon niet zo van mij. Maar ik heb er geen problemen mee om iets sociaals te doen of te zeveren of naar de winkel te gaan of onbekenden aan te spreken. Nu gaat dat allemaal redelijk vanzelf, zonder na te denken of te analyseren. Gelukkig.

Heb dit ook gehad. Op school is mijn zelfvertrouwen dan ook de grond in geboord geweest. Na het veranderen van school in het 5de middelbaar is alles beginnen beteren wel en nu sta ik echt al veel verder. Ben wel nog steeds gevoelig aan stress situaties om paniekaanvallen te krijgen maar vroeger stond in onder constante stress.

[MECHcraft]

Dan ben je weinig met uw mbk rocket 1998 als je niet buiten durft komen .
wie van 30 heeft er nu ook een brommerke?

Nu durf ik gelukkig terug buiten te komen, dankzij men psychiater
En tja ik heb maar een boosterke, want ik heb nog niet veel kunnen opbouwen :/

Mijn droom is huisje, tuintje, gezinnetje, kindjes, maar in mijn geval zal dat moeilijk gaan lol.