Euh, zijt ge ooit wel gediagnosticeerd?
Om één uur doodmoe worden is best normaal als je een beetje ouder wordt (jij bent er nu 18 dacht ik, dus schakel je over op dat "toch-wel-acht-uur-slaap-nodig-aub" ritme).
En dan word ge een student en is uw hele slaapritme grondig naar de kloten
Mijn aangetrouwde nicht heeft trouwens ook de Ziekte van Crohn. Gezicht zwol gans op wanneer ze net haar cortisone had genomen. Ziet er trouwens ook naar uit dat ik te maken zal hebben met erfelijke ouderdomsdiabetes, maar ik probeer zo gezond mogelijk te leven om dat in de mate van het mogelijke te voorkomen (dacht dat het meestal een generatie oversloeg?)
~ "I am not only a pacifist, but a militant pacifist: I am willing to fight for peace." - Bill Hicks (1961-1994) ~
Ik heb 2 of 3 keer cortisone moeten nemen en dan zwelt idd uw gezicht op. Ik heb zoals eerder gezegd 6 weken sonde-voeding moeten nemen. (van diee witte pap beter bekend als astronautenvoeding). Ik heb da via een darm in mijn neus toegediend gekregen en om de week moest da darmke veranderd worden. Das echt geen pretje voelen da ter iets in uw keel zit. Ik mocht niks anders eten/drinken. Enkel suikervrije kauwgum en water. Maar desondanks ben ik blijven voetballen. Ik kan gwn nie zonder sport
Das mn leven
Chapeau![]()
Chronische Sinusitis is ook erg zenne ?
Ook chronische hyperventilatie hier.
Bij mij heeft het enkel heeel lang geduurd eer ze die diagnose gesteld hebben.
Ik heb een jaar rond gelopen met drukkende pijn op de borst. Misselijk zijn, neiging tot flauwvallen, in eens raar beginnen zien, zwak op uw benen staan, etc etc.
Ik werd dan voor vanalle onderzoeken weggestuurd : hersenen, hart, ... en nergens kon men iets vinden. Hierdoor kreeg ik de angst dat ik een ernstige zeldzame ziekte had en kreeg ik er paniekaanvallen bij.
Op den duur kwam ik gewoon niet meer buiten uit angst voor een aanval. Ik kon niet meer gaan werken, sociaal contact had ik helemaal niet meer.
Tot er dan uiteindelijk hyperventilatie vastgesteld werd.
Van echt acuute aanvallen heb ik eigenlijk geen last meer nu (na behandeling bij psycholoog en kiné). Enkel nog het moe zijn, misselijk/draaierig zijn, zwak op men benen staan ... Maar heb er me bij neer gelegd en kan er eig perfect mee leven.
Ik heb wel altijd alprozolam op zak. Dat is een kalmeringsmiddel. Hiermee kan ik een aanval onderdrukken als ik hem zelf niet meer onder controle krijg. Ik gebruik het eigenlijk enkel als soort placebo effect (ik heb het bij, dus als er een aanval aan komt heb ik nog altijd iets achter de hand).
aka enzy
It's really hard to design products by focus groups. A lot of times, people don't know what they want until you show it to them
X360:enzzzy
Jah, heel erg vervelend. Ik vind het heel erg bizar, maar zowel mijn vader als ik hadden vroeger erg veel last van onze sinussen. Toen liet ik mijn poliepen verwijderen, maar had er eigenlijk nog steeds last van. Toen ik op een bepaalde leeftijd kwam (denk ongeveer 14 jaar, moet dus inmiddels al 6 jaar geleden zijn), hield dat plots op, zowel bij mij als mijn vader :/ Sindsdien hebben we nooit nog last van sinusitis gehad. Ik weet wel dat het gepaard ging met mijn allergie voor weersschommelingen (die wél chronisch is, heb er vaak last van, meerdere keren per jaar), maar dat het zo plots eindigt, hmm...
Misschien heeft de opwarming van de aarde dan toch goeie kanten
@ lotti![]()
Interessant eigenlijk... moet best zwaar zijn om te leven met een soort chronische angststoornis. Is het echter puur mentaal te noemen of is de oorzaak misschien ook fysiek? Ik weet van mezelf dat ik (ondanks wat mijn uiterlijk en gedrag doet vermoeden) een heel gejaagd persoon ben, die nogal vatbaar is voor fobieën, stressaanvallen en dergelijke meer.
Mijn huisdokter, met wie ik over dit soort zaken wegens het beroepsgeheim en extra vertrouwen discreet kan praten, zegt mij dat het erfelijk kan zijn. Mijn moeder is namelijk ook erg hypochondrisch aangelegd, en kan zichzelf net zoals ik "plat het bed indenken". Als ik of mijn moeder ons maar lang genoeg inprenten dat we ziek zijn, dan wórden we dat ook. Het brein is eigenlijk iets griezeligs.
Zelf moet ik ook leven met brontofobie: de onnatuurlijke angst voor donder en bliksem en andere harde geluiden. Heb een keer een lijstje met precieze symptomen opgezocht, en die komen echt precies overeen. Alles wat ik met harde geluiden associeer, ga ik mijden als de pest. Als ik bijvoorbeeld zo'n ballonnenclown op straat zie, loop ik er met een grote boog om. Dat komt door een kinderfeestje waar ik ooit was waar echt een enorme prutser stond, die echt meer dan driekwart van alles wat hij probeerde te vouwen naar de kloten deed. Ik word ook enorm zenuwachtig als ik iemand een ballon zie opblazen, dan wil ik gewoon weg.
Vuurwerk, dat gaat nog (aangezien ik het nog "snap" waarom mensen dat graag zien, omwille van de mooie kleuren en dergelijken), maar bommetjes, dat gaat me echt wel te ver. Dat is enkel iemand doen verschieten "for shits 'n giggles". Ik heb mijn angst misschien grotendeels overwonnen toen ik in China was en pal in een volkswijk heb gestaan met Chinees nieuwjaar (zal ooit wel keer vid uploaden op Youtube en die tonen om een idee te krijgen hoe dat is), maar helemaal over is het nog steeds niet. Ik denk dat het allemaal goedkomt, tot ik weer een bommetje helemaal in de verte hoor van een trouwer en weer helemaal ineenkrimp... met onweer heb ik dan plots wel weer helemaal geen problemen sinds kort. Raar, maar hey, hopelijk blijft het zo, da's dan toch alweer één fobie minder![]()
Vroeger was ik een heel gejaagd persoon. Ik zag werk waar geen werk was, ik was altijd stressed en ga zo maar door.
Daar is dan die hyperventilatie uit voort gekomen. Eingelijk een soort trigger van mijn lichaam dat zegt dat het genoeg geweest is.
Daar zijn dan angstaanvallen uit ontstaan (angst voor de aanvallen).
Ik heb dus eigenlijk heel mijn leven moeten omgooien. Mezelf leren aanvaarden, dingen leren relativeren etc etc. Kreeg daardoor terug meer zelfvertrouwen en zo zijn langsaam aan die angsten verdwenen.
Volgens mijn dokter heb ik altijd verkeerd geademd en is dit in combinatie met veel/lange periodes van stress meer tot uiting gekomen.
Om terug op die pillen te komen. Ze zijn eigenlijk puur om de angst te onderdrukken. Als die angst verdwijnt kan ik beter mijn ademhaling beter controleren en gaat die aanval over. Nadeel is wel dat je er wat suf van kan worden.
Maar het is belangrijk om weten : Die pillen onderdrukken angst/fobie maar nemen absoluut de oorzaak niet weg. Het is de oorzaak die moet aangepakt worden.
paniekaanvallen (minder erg dan careless zo tezien) diabetes en ne maat van mij zit met crohn opgescheept
ik begin hier vanalles aan mijn lijf te voelen wat wel es zou kunne mislopen als k deze thread leas
kvoel mn ruggewervels al ineen zakken :]
Effe uit nieuwsgierigheid: wie gaat waar naar het ziekenhuis?
Ikzelf Gasthuisberg Leuven (zeer tevreden)![]()
Oeioei Lotti, straks zal ne maat van mij u als proefkonijn gebruiken om pikuren te zetten...
Beware![]()
Op dit moment bekijken 1 gebruikers deze discussie. (0 leden en 1 gasten)