Tony Hawk Underground
Tony Hawk Pro Skater sloeg bij de release (wat was het? 1999?) in als een bom. De eerste delen boden gameplay aan die steeds verder werd uitgediept. Het moment dat Tony Hawk het achtervoegsel "Underground" meekreeg, was echter het moment dat de serie totaal irrelevant werd. Jackass was weliswaar vrij populair onder de doelgroep van de Tony Hawk-games, maar de games werden niet beter van het Jackass-sausje dat erover werd gegooid. De gameplay was sinds THPS3 eigenlijk al niet meer veranderd maar Neversoft verlaagde zich met de Underground-games pas echt tot bedenkelijk niveau. En dan te bedenken dat de eerste drie Tony Hawk-games fantastisch waren. Sneu.

Prince of Persia: Sands of Time + Beyond Good & Evil
De Ubisoft-games Beyond Good & Evil en Prince of Persia: Sands of Time kwamen vlak na elkaar uit en werden door de pers helemaal de hemel in geprezen. Eerlijk is eerlijk, de games zijn absoluut niet slecht maar de absurd hoge cijfers zijn volgens mij ook tamelijk overtrokken. BG&E begint zeer veelbelovend als een soort van Zelda-kloon. Je krijgt echt zin om die game verder te gaan spelen, maar dan moet je op een gegeven moment gaan sneaken. En vanaf dat moment ben je eigenlijk continu met hetzelfde bezig. Als het een Zelda-achtige game was gebleven, was het een klassieker eerste klas geworden. Jammer genoeg werd het een beetje een slap aftreksel van Metal Gear Solid. En dan heb ik het nog niet over fatale bugs die de kop op konden steken. Er waren punten waarop je geholpen zou moeten worden door de CPU, maar het karakter was nergens te bekennen. Lekker dan, kun je opnieuw beginnen. Prince of Persia had soortgelijke bugs. Farah (het CPU-karakter) moest koste wat kost in leven blijven. Als die gans dan ineens de afgrond inliep zonder noemenswaardige reden, dan is dat tamelijk frustrerend. Bovendien was in PoP het vechten saai en vervelend. Het platformen en puzzelen was dan weer goddelijk. Jammer dat die lijn niet wordt doorgetrokken in de gevechten.


GameCube RPG's
Nintendo-fans zijn normaal gesproken zeer trouw. Veel GameCube-bezitters waren dan ook afkomstig uit het Nintendo 64-kamp. De N64 stond bekend om zijn paar ultieme games, maar daar zaten geen RPG's tussen. Op het moment dat er dan een keer een RPG op de Cube uitkwam, kon die dan ook op bovengemiddelde aandacht rekenen. Wat wel vreemd was, is dat het enorm trage Skies of Arcadia: Legends (een rechtstreekse Dreamcast-port zelfs) gigantisch hoge cijfers haalde bij praktisch elke Nintendo-only site. En dat voor een game waarin de gevechten dramatisch traag gingen en waar geen enkel cliché onbenut werd gelaten. Nintendoids waren qua RPG’s niks gewend, maar zelfs dan is Skies of Arcadia: Legends een acceptabele RPG at best. Tales of Symphonia van Namco was een heel stuk beter, vooral qua gameplay. De game was dan weer vrij sfeerloos. Hij komt echter niet in de buurt van de titel “beste RPG ooit”. Skies of Arcadia komt dan weer zelfs niet eens in de buurt van het predicaat "behoorlijk".

Zelda: The Wind Waker
En nu we toch even bezig zijn over GameCube-games… Zelda: The Wind Waker was ook niet echt geweldig, hè? Een drastisch gebrek aan grote dungeons, een begin dat alle vaart uit de game haalde en dan dat zeilen… Het zeilen kostte stervensveel tijd en was dodelijk saai. Het leek erop alsof de feature alleen in hetspel zat om de game wat meer speelduur te geven. En dat was dan ook flink nodig want The Wind Waker was mede door het gebrek aan dungeons vrij kort. De grafische stijl was een geweldige vondst, maar de game had wel wat meer vlees op de botten mogen hebben.


Assassin's Creed
Assassin’s Creed ging afgelopen jaar gepaard met de grootst mogelijke hype. Meestal kun je dan pas achteraf deftig beoordelen hoe goed een game is. Assassin's Creed was zeer indrukwekkend, vooral op het grafische vlak. De gameplay stelde echter eigenlijk vrij weinig voor. Het freerunnen is tof maar na twee uurtjes is de glans er al wel vanaf. Dan komt het herhalende karakter van de game naar boven. Informatie inwinnen, vechten met bewakers, het was eigenlijk steeds hetzelfde. Dat afluisteren bijvoorbeeld, wie heeft dat in godsnaam bedacht?

Halo
Halo was blijkbaar dé ultieme launchgame voor de Xbox. Ik heb dat nooit begrepen. Ik zag alleen maar lelijke, saaie, repetitieve levels. Ik heb de game doorgespeeld in coop-mode en ik heb ooit echt letterlijk gevraagd of we niet verkeerd waren gelopen omdat we al vier keer in dezelfde ruimte waren geweest. Dat bleek niet het geval te zijn, er waren gewoon echt vier identieke grijze, saaie kamers. Om maar te zwijgen over die tempel waar je voor het eerst de Flood tegenkomt,of dat ruimteschip van de Covenant… De buitenlevels waren minder saai. Die waren wat opener en minder herhalend, maar het leeuwendeel van de game speelde zich toch echt binnen af. Nee, Halo is wat mij betreft op zijn best in zijn hoesje.


Gran Turismo
Gran Turismo heb ik sowieso nooit begrepen. Het is de enige racegame waar ik totaal niet mee uit de voeten kan. Ik heb er veel gespeeld, maar bij geen enkele andere game schoot ik zo vaak van de baan af. Dan ga je jezelf ook aan andere dingen ergeren. De belachelijke voorgeprogrammeerde AI bijvoorbeeld. Het zou een racegame moeten zijn, maar van echt racen is er geen sprake. De debiele menustructuur verdient ook geen punten, of het ontbreken van een “restart race” functie. Nee, doe mij maar een Codemasters-game, DTM Race Driver of iets dergelijks. Daarin kun je pas écht racen. En waar slaat dat gejuich over de online-mode in deel 5 op? Die had in ieder geval al in deel 4 mogen zitten.

Ge0force

Halo nogmaals
Skuzzie is niet de enige die Halo hoog in zijn lijstje van overhypte games heeft staan, want wat mij betreft prijkt deze trilogie met glans op de eerste plaats. Het verhaal is saai, de graphics zijn ondermaats en de gameplay is een recyclage van wat pc-gamers jaren ervoor al beu gespeeld waren. Bovendien was Halo het eerste spel dat de medkits verving door een automatisch regenererende healthbar, ten koste van de intense spanning die je ervaart in een pc-shooter als je nog maar een half centimetertje health over hebt. Halo werd een succes omdat het de eerste speelbare shooter was op console, want anders was het ongetwijfeld hetzelfde lot beschoren als Haze.

Gears of War
Nog zo’n grap op de Xbox 360 is Gears of War. Ik geef toe dat mijn bek openviel als de laadklep van een defecte vrachtwagen toen ik de Unreal Engine 3 voor het eerst in actie zag, maar Gears of War kan je bezwaarlijk méér noemen dan een techdemo voor deze engine. Het verhaal lijkt wel geschreven door Uwe Boll, de levels hebben nauwelijks variatie en het spel is veel te kort. Het geroemde coversysteem haalt bovendien alle uitdaging uit het spel. De ontwikkelaars hadden beter gewoon de godmode-cheat standaard geactiveerd, dan hadden de ontwerpers tenminste niet de moeite moeten doen om alle levels vol te proppen met onnatuurlijk geplaatste objecten om achter te schuilen. Een spel waarbij je kan schieten zonder dat je zelf geraakt kan worden, hah… tien jaar geleden hadden we er allemaal eens goed mee gelachen, vandaag is het bittere realiteit.


Doom III en andere pc-rommel
Wie denkt dat hypes gebonden zijn aan consoles van Microsoft, heeft het grondig mis, want lang voor er sprake was van de Xbox werden pc-gamers al het slachtoffer van games als Black & White en C&C Renegade. Veel geblaat maar weinig wol is het minste wat je van die games kan zeggen. Dat ook op de pc techdemo’s worden uitgebracht in een gamesverpakking bewijst Doom 3, een spel met weliswaar schitterende graphics en een beklemmende sfeer, maar met vreselijk irritante vijanden die uit het niets verschenen en eentonige labs waar geen einde aan leek te komen. De laatste levels waren dan wel weer de moeite, maar ik kan me voorstellen dat weinig gamers zo lang hebben kunnen wachten om de uninstall-functie uit te testen.

Fable
Nog op de pc ergerde ik mij blauw aan Fable: The Lost Chapters. “Gamesguru” Peter Molyneux beloofde een RPG met een ongeziene diepgang en een meeslepend verhaal waarin de gevolgen van je acties centraal zouden staan. Wat we kregen was een veel te kort en veel te gemakkelijk consolespel dat eruit zag als een animatiefilm voor kleuters met een verhaal dat duidelijk op niveau van dezelfde leeftijdsgroep geschreven werd. Van de gevolgen van je acties was bovendien geen snars te merken, maar de saaie quests, de overbodige spells en de veel te kleine levels vielen des te meer op. Ik hou mijn hart dan ook vast voor Fable 2, waarin Peter Molyneux besloten heeft om de nu al te simpele gameplay uit Fable 1 nog meer te vereenvoudigen. Die man verdient een standbeeld als hij daar daadwerkelijk in slaagt…


Finish it! Please!
Overhypte games vind je niet alleen thuis maar ook in de arcadehallen. Na het sublieme Mortal Kombat 2 kwam Midway met (Ultimate) Mortal Kombat 3 afdraven, waarbij de verslavende gameplay uit de vorige delen vakkundig om zeep geholpen werd door een combosysteem dat meteen meer dan één derde van je health afnam. Bovendien had het spel last van helderziende vijanden, die bij het begin van elke beweging precies wisten wat je van plan was en zo een passende counter te voorschijn konden toveren. Mortal Kombat 3 was dan ook cool tot het moment dat je het zelf gespeeld had.

De ene DVD is de andere niet
De grootste pest van overrated games wordt echter nog steeds veroorzaakt door games die gebaseerd zijn op een serie of film. Dan heb ik het niet alleen over rotgames als Lost Via Domus, Transformers The Game en Iron Man, maar ook over miskleunen als Scarface en The Godfather. Deze laatste was niet alleen het duurste spel ooit gemaakt (wat er grafisch niet aan te zien was), maar ongetwijfeld ook de slechtste Mafia-kloon ooit gemaakt. Met zijn gerecycleerde gameplay en oersaaie missies was dit het zoveelste bewijs dat je licentiegames beter in de rekken laat liggen en in plaats daarvoor gewoon de DVD nog eens huurt…




Als je niet eens bent met dit lijstje, vooral reageren! Mocht je games missen, vooral reageren! Mocht je het een vermakelijk stukje vinden, vooral reageren!