Mooncat

Geweldig
Sinds ik werk en het studentenleven definitief vaarwel heb gezegd, heb ik veel minder tijd om alles te doen wat ik wil. Dat geldt voor de dagelijkse huishoudelijke taken zoals het gras maaien, de vaat doen, eten maken, enzovoort, maar natuurlijk ook voor m'n hobby's. Het spelen van videogames neemt na al die jaren nog altijd een prominente plaats in mijn tijdverdrijf, al is het met pieken en dalen. Momenteel zit ik in een periode dat ik volop game. In juli ben ik begonnen met de herontdekking van Super Mario Galaxy en heb ik alweer mogen ervaren wat voor een geweldige game deze platformer is. Daarna heb ik me gewaagd aan Resident Evil 4, een game die ik al jaren heb liggen, maar nooit verder heb gespeeld dan de eerste twee subchapters. Nu heb ik m'n tanden er ingezet en niet meer losgelaten.

Waarschijnlijk mijn beste beslissing van het jaar, want jeetjemiena wat is Resident Evil 4 een geweldig spel. En met geweldig bedoel ik "een game die je eens om de zoveel jaar tegenkomt" geweldig. Nadat ik met Leon Saddler naar de digitale jachtvelden heb gestuurd, was het de beurt aan Metroid Prime 2: Echoes en daar ben ik nog altijd aan bezig.

De eerste Metroid Prime heb ik twee jaar geleden uitgespeeld en is - weer - een game die ik een aantal jaar heb liggen, voordat ik me er serieus mee bezighield. Metroid Prime is ook zo'n spel dat in dezelfde categorie van geweldig behoort als Resident Evil 4, maar beide games zijn totaal andere ervaringen. De instapdrempel bij Metroid Prime is erg hoog, omdat het spel je niet bij je handje neemt en zegt wat je moet doen. Integendeel, het spel roept "Hier heb je een grote open wereld waarin je je weg zelf moet zoeken en kus voor de rest mijn kloten!". Gelukkig is er een wireframe map, maar die is net zoals de rest van het spel, zo hoogtechnologisch dat je cartofobie krijgt (mocht dat bestaan) als je ze bekijkt. Nee, Metroid Prime is een spel waar je je tijd moet voor nemen om alles te ontdekken.

Verschil moet er zijn
En zo leer je de prachtige landschappen, claustrofobische binnenlocaties, groteske baasgevechten, pittige puzzels en andere uitdagingen appreciëren. Het is een type spel waarvan je pas na tien uur spelen zegt: "Eigenlijk is dit wel een ikweetniehoegoe spel.". Resident Evil 4 is de omgekeerde wereld: het grijpt je naar de strot, overstelpt je met urenlange waanzinnige actiemomenten en laat je pas los als de eindcredits over het scherm rollen. Beide games horen naar mijn bescheiden mening tot de absolute top van de 3D-games, ook al is de ervaring totaal anders. Maar ik kan me inbeelden dat veel gamers opzien tegen de hoge instapdrempel van Metroid Prime en als je het spel pakweg drie à vier uur speelt, zal je nooit ervaren hoe goed Metroid Prime werkelijk is.

Nu ben ik dus bezig met diens opvolger Echoes en hetzelfde stramien is hier merkbaar. Met een beetje slechte wil, kan je spreken over Metroid Prime 1.5, maar er zijn toch genoeg verschillen om de twee versies te differentiëren. En helaas voor Metroid Prime 2 valt dit slecht voor haar uit. Net zoals bij de eerste Metroid Prime, was er een moment waar de déclic kwam. Net voor de eerste ontmoeting met Dark Samus, moet je een stevige puzzel oplossen, exploreer je een sinister laboratorium en vecht je een verbeter strijd uit met je duistere alter ego.

De donkere wereld in MP2 is geen leuke plaats om in te vertoeven

Kortom, op een half uur tijd, geniet je van alle ingrediënten die de Metroid-reeks zo goed maken. Momenteel zit ik dik elf uur in het spel en schat ik dat ik ongeveer 40% van het spel heb voltooid (na de confrontatie met de Alpha Blogg). Ik heb dus nog een heleboel te zien en te doen en het is misschien voorbarig om nu al een conlusie over Echoes te maken. Het beste deel van Metroid Prime speelde zich immers ook in de laatste helft af met vele memorabele momenten in de onheilspellende Phazon Mines. Maar toch kan ik me niet ontdoen dat Metroid Prime 2 een kleine teleurstelling is. Vergeleken met het eerste deel vanzelfsprekend, want het spel zelf staat nog altijd op eenzame hoogte op het gebied van spelbeleving en kwaliteit.

Gamers straffen
In de eerste plaats is dit te wijten aan de dark wold. Mocht je het niet weten, het hele uitgangspunt van Echoes is het concept van een lichte en donkere wereld, vergelijkbaar met A Link to the Past. De donkere wereld ziet er bijzonder onwelkom uit en dat zal ook de bedoeling van de spelontwikkelaar zijn geweest. Maar de reden waarom ik er niet graag in vertoef, heeft veeleer te maken met een spelontwerpfout (in mijn ogen). Er is namelijk één gulden regel wat mij betreft voor spelontwikkelaars in hun spelontwerp: je mag spelers van een spel, nooit - maar dan ook nooit - straffen voor iets wat ze moeten doen. Een cru voorbeeld is de DS-game Nintendogs waar je hond sterft als je er niet dagelijks voor zorgt.

Bij Metroid Prime 2 geen stervende honden, maar wel eenzelfde resultaat. In de donkere wereld heb je immers lichtbakens die je moet activeren om daarin te verblijven. Als je namelijk in de donkere wereld bent, kalft je energie af tot op het punt dat je een game-over scherm ziet. Hierdoor wordt een groot gedeelte van de vrijheid en exploratie beknot en laat net dat één van de sterkste punten van Metroid Prime zijn.

Ook andere zaken zijn van een minder allooi ten opzichte van zijn voorganger: de locaties in de dark world zien er somber uit, vijanden zijn ongeïnspireerd, net zoals de wapens en soms moet je echt wel veel aan backtracking doen. Nochtans is Echoes op vlak van gameplay minstens de evenknie van deel één en soms zelfs beter. Er zijn nu meer minibazen, de uitdaging is een stuk groter en de wereld is gegroeid. Dat ik het spel nu al meer dan twee weken speel en nog steeds de drang heb om te zien wat er hierna komt, is bewijs genoeg dat ik het spel graag speel. Bij een spel als God of War, nochtans ook geen slecht spel, zou het schijfje al lang uit de PS2 liggen wegens te repetitief en desinteresse.

Meer waardering
Ondanks de klaagzang van hierboven, geniet ik van elke minuut van Metroid Prime 2 en beleef ik er net zoals Resident Evil 4 enorm veel plezier aan. Als ik dan terugblik op het sofwareaanbod van de Gamecube moet ik constateren dat deze console toch niet zo slecht is als ik aanvankelijk dacht. Naar mijn bescheiden mening is de Wii in elk opzicht superieur aan de Gamecube op het gebied van spellen. De Wii mag dan wel de meest vervloekte console ooit zijn, als je voorbij de minigamecollecties kijkt, ontdek je een hele hoop briljante, maar ook alternatieve spellen.

In mijn ogen is het toch echt een gat in je cultuur wanneer je games zoals No More Heroes, Zack & Wiki en Madworld niet gespeeld hebt. OK, het is geen Call of Duty of Grand Theft Auto, maar het zijn briljante games die een andere aanpak vergen dan de games in de klassieke genres. Bovendien zijn er de klassieke Nintendofranchises en ook hier vind ik de Wii-iteraties een stuk beter dan hun tegenhangers op de Gamecube. Super Mario Galaxy is stukken beter dan Sunshine en datzelfde geldt voor Mario Kart en Zelda (ook al is die laatste technisch gezien een Gamecube-spel). Maar na het spelen van Resident Evil 4 en Metroid Prime 2 begin ik steeds meer waardering te krijgen voor Nintendo's kleine spelkubus.

No More Heroes is een uniek spel dat je zeker eens moet gespeeld hebben

Een tijdje geleden heb ik ook Super Mario Sunshine gespeeld. Niet heel erg lang, maar toch voldoende om m'n mening over het spel bij te stellen. Tot voor kort vond ik Sunshine op grote afstand de minst goede Mario-versie in de platformreeks, maar als je het spel met een open geest speelt, valt op dat het spel een kwaliteit uitstraalt die door veel gelijkaardige games bijlange na niet behaald wordt. De moves schud je met een sprekend gemak uit de controller, de werelden zijn enorm groot en er is ontzettend veel te doen, het spel is tamelijk moeilijk en de gameplay is erg gediversifieerd.

Mijmeringen
De enige grote kritiek die ik op het spel heb, is dat het niet echt aanvoelt als een Mario-game. Had het hoofdpersonage Sonic of Crash Bandicoot geheten, ik had het ook geloofd. Het idyllische Delfino Island ziet er net iets te kiddy en monotoon uit om me te doen geloven dat ik een Mario-game speel. Maar voor de rest heb ik met volle teugen genoten van de heerlijke gameplay van Super Mario Sunshine. De kans is dus vrij reëel dat ik er me toe aanzet om Sunshine uit te spelen nadat ik Metroid Prime 2 heb uitgespeeld (maar dat zal nog wel een tijdje duren).

En zo komt het dus dat ik de Gamecube steeds beter weet te appreciëren. Toen ik de Gamecube aankocht, was ik toch een beetje teleurgesteld in Nintendo. Om het destijds een miskoop te noemen, gaat wat ver, maar ik was allerminst enthousiast over Nintendo. Met weemoed dacht ik terug aan de tijd van de Nintendo 64 met legendarische games zoals Goldeneye, Perfect Dark, Banjo-Kazooie, Ocarina of Time en Pilotwings 64.

Games zoals Metroid Prime, The Wind Waker en Super Mario Sunshine konden niet aan mijn - hoge - verwachtingen voldoen. Rare's Star Fox Adventures vond ik zelfs ronduit matig, terwijl ik toch een fan ben van het eerste uur van de Britten. Een aantal jaar later heb ik deze games (met uitzondering van Star Fox Adventures, ik blijf het een matige game vinden) herontdekt en ik vind het nu pareltjes van games. De Wii-versies van Zelda en Mario vind ik beter dan de Gamecube-versies, maar die games beschouw ik als één van de beste ooit. De mijmeringen van de N64 begin 2000, herbeleef ik dus nu met de Cube.

Recurrent fenomeen
En zo ontstaat dus de gedachte dat het vroeger allemaal beter was. Het vreemde is dat dit fenomeen zich elke consolegeneratie bij mij herhaalt, want nu ervaar ik dit opnieuw. Niet zozeer bij de Nintendogames, maar wel de grotere games op PS3. Grand Theft Auto 4: leuk, maar ik beleefde toch echt wel veel meer plezier bij San Andreas. Metal Gear Solid 4: zeer goed, maar bij Snake Eater voelde ik me toch meer betrokken en die laatste twee uren in dat spel zijn legendarisch. Ik vind deze games zeker niet slecht, het zijn zelfs zeer goede games, maar hun voorgangers vond ik toch beter.

Hoe dit komt? Ik heb geen flauw idee, eerlijk gezegd. GTA 4 vind ik oprecht minder leuk dan San Andreas omdat het spelconcept ook is veranderd. San Andreas was ludiek en over-the-top, GTA4 is het tegengestelde met de nadruk op morele keuzes en realiteit. Het kan dus goed zijn dat wanneer een volgend deel in de GTA- en MGS-reeks uitkomt, ik deel vier van deze reeksen dan wel weer uitstekend ga vinden. De kans is dus vrij realistisch dat ik in 2014 met weemoed terugkijk op deze generatie consoles, wanneer ik op de nieuwste consoles van dan speel.

Zal Ico in 2012 nog geweldig zijn?

Het is een vreemd verschijnsel, maar het heeft ook zo zijn voordelen. Aangezien ik niet zo let op technologie, kan ik nu nog altijd genieten van games die flirten met de leeftijdsgrens van acht jaar en meer. Ico, Shadow of the Colossus, Viewtiful Joe, Killer 7, Psychonauts en andere zijn games waar ik naar uitkijk om uit te spelen. En gezien mijn beperkte tijdsbestek (en interesseperiodes), is het niet evident om deze games op een korte periode uit te spelen. Het kan goed zijn dat ik in 2012 Ico pas ga uitspelen. Tegen die tijd dan weer hopeloos gedateerd, maar wedden dat ik het ook dan een briljant spel ga vinden?