RSS-feed bekijken

Metallion

Een oude verschrikking herleefd: Resident Evil Deadly Silence

Dit artikel waarderen
by , 26 maart 2009 at 16:19 (457 Bekeken)
Ondertussen kunnen we weer aan de slag met Chris Redfield. Resident Evil 5 is een feit en het zal geweten zijn onder ons gamers. Geen wonder ook. In 1996 zette het eerste spel uit de reeks immers eigenhandig het Survival Horror genre op de kaart. Ook in Tokio waar ik de afgelopen drie weken vertoeft heb, hangen overal posters uit met in het groot "Biohazard 5" erop. Hoog tijd om nog eens een kijkje te nemen waar het allemaal begon.

SNES bezitters als ikzelf keken met nijd naar die krachtige Sony Playstation. De dag van vandaag kan je je het nog maar moeilijk voorstellen maar ik herinner me nog hoe ik voor het eerst Resident Evil aan het werk zag in de Turnhoutse Game Mania. Die beelden zagen er zo fotorealistisch en brutaal uit! Wat ik precies had gezien was het begin van Jill's scenario en het gevecht met de eerste zombie uit het spel. Al meteen kreeg ik die geweldige scene voor ogen waar een zombie aan Jill's voet knabbelt en zij hem dan vakkundig onthoofd met één rake trap. Dat spel moest ik hebben!

Een beetje geschiedenis

Resident Evil was de grote doorbraak van Shinji Mikami. De man werkte al langer voor Capcom en schonk ons onder andere het Disney-spel Aladdin voor de Super Nintendo. Het idee voor RE kwam van Sweet Home, een enkel in Japan verschenen Capcom spel uit 1989. Dit was eerder een RPG-achtige titel maar deelt toch heel veel met ons geliefde horrorverhaal. Beiden spelen zich af in een behekst huis vol mysterieuze puzzels en zelfs de beroemde openende deur als laadscherm was van de partij. Mikami's andere belangrijke inspiratiebron was de films van George A Romero en meerbepaald de "Dead"-serie.

In de jaren negentig kwam het spel uit voor Playstation, Windows en Sega Saturn. Een generatie later ging het gruwelhuis opnieuw voor ons open op Nintendo's Gamecube en sinds 2006 reist het overal met ons mee als de Nintendo DS-incarnatie, Resident Evil: Deadly Silence. Met deze laatste in onze hand vertrekken we op dit nostalgische avontuur.

Gaming on the go

In tegenstelling tot de Gamecube-versie, is deze remake eigenlijk meer een port met wat extra features. Grafisch is ze vrijwel identiek en zelfs de beruchte stemacteurs zijn volledig intact.

Het spel beschikt over een Rebirth Mode en Classic Mode. Die laatste is een perfecte port van het spel zoals het in '96 uit kwam. Rebirth mode blijft hier redelijk dicht bij maar de vijanden zijn verplaatst en ettelijke puzzels zijn veranderd om gebruik te maken van de DS functies. Deze gaan van manueel een plaat doen draaien met behulp van het touch screen tot mond op mond beademing door in de micro te blazen. Een paar erg leuke extra's dus. Tenslotte is er ook nog de knifing mode waar je overschakelt op een eerste persoons-perspectief en door over het touch screen te wrijven je mes in de richting van allerhande gespuis slaat.

I hope this is not Chris' blood

Ik kies voor Rebirth Mode en ga aan de slag. Het eerste wat me opvalt is dat ik de gecensureerde intro te zien krijg. Deze intro is tot nu toe de enige in de reeks met echte acteurs en origineel was het best een kleine splatterfilm te noemen. Japanse games die in de westerse wereld uitkomen worden wel vaker van wat gruwel beroofd maar hier had ik het toch niet verwacht. Capcom had immers ten tijde van Resident Evil: Director's Cut toegegeven dat de censuur in Europa een vergissing was en het filmpje ongeschonden op hun website geplaatst. De latere scene waar Kenneth Sullivan wordt verslonden door een zombie is raar genoeg niet versneden.

Grafisch heeft het spel de tand des tijds slecht doorstaan. De animaties zijn zeer houterig en de op het scherm van mijn DS zien de achtergronden er maar korrelig uit. Dit bevestigt alleen maar hoe de onscherpte van oude TV-schermen wel eens een zegen kan zijn.

Ichy, Tasty

Onder mijn toeziend oog baant Jill zich bevend een weg door het herenhuis. De sfeer zit er wel nog volledig in. Die duistere gangen vol onheilspellende muziek, het geklingel van gebroken glas als er vlak achter je rug een half vergane doch woest grommende hond door het raam springt. Heerlijk gewoon! Uiteindelijk kom ik in het door de bloed drinkende "Plant 42" overwoekerde tuinhuisje. Dat is dan meteen ook mijn favoriete hoofdstuk. Ik keer helemaal terug naar m'n jonge tienerjaren bij het zien van de decors en het horen van de muziek. Ook de verscheidene teksten die de bewoners van het huis neerpenden voor de ramp zijn stuk voor stuk een plezier om te lezen.

Na ongeveer vijf uur (en dus twee te veel om de rocket launcher te unlocken ) heb ik het spel tot een goed einde gebracht en vliegen Jill Valentine en haar overlevende kompanen in een helikopter de nacht tegemoet. Ik merkte wel een nogal banaal gat in de plot dat Rebith Mode introduceert. Elke RE-veteraan herinnert zich die enorme slang nog wel. Normaal gezien kom je die twee keer tegen. De eerste keer neemt ze al sissend het hazenpad nadat je haar een fikse portie lood doet eten. De tweede keer is ze echter niet zo slim en gaat het gevecht door tot mevrouw met een luide bons tegen de grond smakt en ter plaatse verdampt. Tot nu toe allemaal goed en wel maar in Rebirth krijgen we nog een derde aanvaring met de slang die we zonet voor onze ogen zagen verdampen. Ik ben nu geen chemicus maar ik denk niet dat zo'n gemuteerd monster zomaar oxideert. Nu ja... Laten we hen het voordeel van de twijfel geven en aannemen dat er twee slangen rond kropen.

Het lot van Raccoon City

Al bij al, Resident Evil was en is een pracht van een game die zijn status in de wereld zeker verdient. Zelfs na dertien jaar is deze klassieker met haar B-film charmes nog heel aangenaam en moest ze er niet geweest zijn, dan hadden we waarschijnlijk veel andere toppers als bijvoorbeeld Silent Hill ook moeten missen. Zelf heb ik dan misschien geen next gen console maar aan iedereen die er wel één heeft wens ik veel plezier met deel vijf. Dat de serie nog lang moge lopen.

26 maart 2009 gewijzigd om 18:21 door Metallion (schrijffoutje)

Categories
Zonder categorie

Reacties

Trackback-signaleringen

Totaal aantal trackback-signaleringen 0
Trackback-link: