Ge0force

Naar aanleiding van E3 hebben uitgevers en ontwikkelaars de voorbije dagen weer hun uiterste best gedaan om ons warm te maken voor hun games, door ons te overladen met screenshots, trailers en hoge beloftes. Dat het uiteindelijke resultaat niet altijd even geslaagd is werd onlangs nog bewezen met Alone in the Dark: na het zien van de sublieme ingame filmpjes werd dit spel door veel gamers getipt als het spel van het jaar. Uiteindelijk bleek de gameplay enorm frusterend door de slechte controls en de vervelende interface, en ook het verhaal had een stuk beter gekund. Een tegenslag voor de gamers die het spel op voorhand al besteld hadden, maar Alone in the Dark is bijlange niet het enige spel dat de hoge verwachtingen niet kon inlossen. Skuzzie en ik hebben de koppen bij elkaar gestoken en een overzichtje gemaakt van games die weliswaar niet slecht zijn, maar waarvan wij vinden dat ze behoorlijk overrated zijn. Het resultaat daarvan kan je hier lezen...

Een spel dat naar mijn mening zeker niet overrated is, is ongetwijfeld Metal Gear Solid 4. Dankzij het Buy & Sell forum van 9lives heb ik dit pareltje aan een zacht prijsje kunnen vast krijgen, en hoewel stealth-games nooit echt mijn ding geweest zijn was ik meteen helemaal verkocht aan de sublieme gameplay. Zelfs mijn allergie voor checkpoint saves is tijdelijk verdwenen, want de mogelijkheden van Snake zijn zo uitgebreid dat je gewoon een totaal andere aanpak kan gebruiken als je een deel van het level opnieuw moet doen nadat je sterft. Ook het verhaal en de knappe cutscenes zijn een pluim waard, en dankzij de vele informatie die je krijgt is het verhaal perfect te volgen, ook al heb je zoals ik het vorige deel in de reeks niet gespeeld. Een aanrader voor alle PS3-bezitters dus!

Als reviewer bij 9lives krijg je vaak de kans om topgames al op voorhand te spelen, maar soms krijg je ook een spel opgestuurd dat je spontaan de wenkbrauwen doet fronsen. Dat mocht ik deze week ondervinden toen ik vanuit ons hoofdkwartier in Mechelen het nieuwe Pokémon-spel voor de Nintendo DS toegestuurd kreeg. Als 30-plusser is die hele Pokémon-rage volledig aan me voorbij gegaan, het is dus niet vanzelfsprekend om me daarin in te leven tussen twee intense sessies MGS4. Dat dacht ik tenminste, want het spel zelf denkt daar anders over: bij het begin van het spel moest ik namelijk mijn duim stevig op het touchscreen van de DS drukken, waarna het spel me wist te zeggen dat ik een paarse aura heb, dat ik zeer zelfzeker ben in mijn beslissingen, dat mijn lievelingselement vuur is en dat ik uitermate geschikt ben om de ultieme Pokémon jager te worden. Wie ben ik om zo'n wijsheid tegen te spreken...?