Dennoman

‘MasterChef’ kan gerust worden beschouwd als de moeder aller moderne kookprogramma’s, en is een goed voorbeeld van zo’n zonderling die nog steeds met open armen wordt ontvangen door zij die rancuneus de recente stortvloed aan gastronomische televisie tegemoet hebben gezien. Het Britse origineel mag dan inmiddels al ruim twintig jaar meegaan, het is vooral de Australische bewerking die in 2009 voor het eerst werd uitgezonden die de grootste invloed heeft gehad op het televisionele kooklandschap de dag van vandaag. Het meer sensationele en competitiegerichte format legde haar ei in onder meer de VS, Nieuw-Zeeland, Griekenland, Zweden en Frankrijk en bleek zelfs zo aanstekelijk dat niets minder dan het Britse origineel voor het seizoen 2011 in een nieuw jasje werd gestoken op basis van de visie van de Aussies. In 2010 was ook Vlaanderen aan de beurt en apetrots staken we zelfs de VS de loef af: wij waren éérst. Maar waren we ook beter?

Of we de overlijk theatrale en pretentieuze Amerikaanse versie met ’s werelds beroemdste driftkikker, Gordon Ramsay, hebben overtroffen... daar valt over te praten. Dat de Vlaamse incarnatie van ‘MasterChef’ echter mijlenver uit de buurt bleef van het favoriete kookprogramma ‘down under’, laat daar geen discussie over bestaan. Vlak na een spetterend eerste seizoen laste men in Australië een kort intermezzo tussen met verschillende beroemdheden en hoewel het geheel nog beste kijkcijfers haalde, leek het de producers aldaar geen goed idee om de stunt nog eens te herhalen. Toen ‘MasterChef’ bij ons zijn intrede deed, grepen we meteen naar de BV’s. Vermoedelijk omdat ‘De beste hobbykok van Vlaanderen’ grotendeels dezelfde noden vervulde voor het gepeupel. Dezelfde kinderziektes die het eerste seizoen ‘MasterChef Australia’ plaagden, werden overgenomen in onze versie. De rol van bevallige, maar volledig nutteloze presentatrice die eerder al met glans werd vertolkt door Aussie babe Sarah Wilson, werd bij ons ten berde gebracht door Dina Tersago, ex-miss en in haar vrije tijd boerenkoppelaarster. Verder ging ons bloed vooral koken door het feit dat het allemaal zo lóós was. Has-been BV’s die we in het medialandschap ergens verloren geraakt waren als een verlepte prei in de koelkast smachtten zo wanhopig naar wat cameratijd dat ze zich vrijwillig ter beschikking stelden om uitgelachen te worden door iedereen die weet hoe je een fornuis aanzet. Na twintig uiterst niet-zenuwslopende afleveringen werd Sabine Appelmans tot winnares gekroond en er vloeiden zowaar traantjes, zij het meer bij runner-up Bart Kaëll, die zich nadat hij uit de kast kwam op televisie eindelijk eens hélemaal kon laten gaan. Fabulous!

Maar goed, het is weer zomer. Tijd om zoveel mogelijk te barbecuen in de ijdele hoop onszelf ervan te overtuigen dat we aan onze Grillmaster 2000 geen klein fortuin hebben verspild, en daar hoort natuurlijk de nodige ensalada mixta aan kookshows bij. We heffen hierbij dus het glas op de hopelijk triomfante terugkeer van de zoektocht naar een BV-meesterkok. De grote vraag is: hebben we geleerd van onze fouten en kunnen we nu op een twintigtal afleveringen hetzelfde bereiken als pakbeet ‘MasterChef New Zealand’, een minder afgekruide maar toch lekkere light-versie van ‘Australia’?

Niets lijkt minder waar wanneer we de eerste aflevering bekijken. Stéphane Buyens is bedankt voor bewezen diensten en de tweesterrenchef die ondanks het aandoenlijke amateurisme van het programma toch een natuurlijke camerapersoonlijkheid bleek, zal toch enigszins gemist worden. Hij is namelijk vervangen door Wout ‘fucking’ Bru, de man die het woord ‘Vitaya-kok’ zowaar tot een begrip zou kunnen verheffen. Jaren geleden hebben enkele slimmeriken het plan opgevat om de efficiënte maar verder pijnlijk oninteressante Bru tot de status van Vlaamse Jamie Oliver te verheffen. Dat is hen bij deze duidelijk niet gelukt. In programma’s zoals ‘1000 seconden’, waarin hij enigszins competent werd bijgestaan door Alain Grootaers, kan hij zich natuurlijk gedragen doordat anderen de lullige presentatorfoefjes voor hun rekening nemen. Hier lijkt hij echter deze verantwoordelijkheid op eigen schouders te willen torsen, en ONder MEER dooR dat coNsTANt OverArticulereN Gaat HeM daT NIET zo goeD aF. Hij wordt gelukkig dit keer ook nog een béétje bijgestaan, en wel door professionele ‘foodie’ Jean-Paul Perez, een man die er zich sterk in maakt dat hij van eten en drinken zijn beroep heeft gemaakt. Met het charisme van een zak patatten laat de man nog eens duidelijk uitschijnen dat je om op televisie te komen tegenwoordig niet veel meer moet kunnen dan een lichaamstemperatuur van om en bij de 37 graden behouden, als je maar wat over eten te zeggen hebt.

Zoals in de vorige editie is het haast kinderlijke enthousiasme van de jury opnieuw aandoenlijk. In edities van ‘MasterChef’ waarin de beste 24 koks een selectie van duizenden gegadigden hebben overleefd, stuurt de jury hen onmiddellijk wandelen wanneer de steak saignant gebakken is in plaats van bleu, maar hier wordt er vooral veel gevist naar de miniemste positieve puntjes. Het is voor de kijker, en voor de man zelf trouwens ook, zeer moeilijk om de bulderlach in te houden wanneer Bru zijn ‘angry face’ op tracht te zetten. Na take 278 krijgt hij dan naar alle waarschijnlijkheid toch de Ramsay-esque zin “ik ga er niet eens van proeven, want ik weet hoe zoiets smaakt” over de lippen wanneer hij de biefstuk van Charles (jaja, die van de Magical Flying Thunderbirds, dié!) opensnijdt en merkt dat zijn eigen schoen opeten een stuk appetijtelijker zou zijn.

Verder is het allegaartje aangespoelde en op het droge spartelende BV’s nog steeds hetzelfde gebleven: Bart Van den Bossche zit sinds de Basta!-sanering van de belspelletjes zonder werk en ook Betty Owc... Ofc... die van ‘Big Brother’ met haar dikke meloenen komt ook nog eens kijken of er nog een schnabbeltje te rapen valt. Een zekere Fatima, mij nobel onbekend senator bij de SP.a, staat te blinken als een rode biet en haalt haar slag thuis door het beste gerecht van de dag te koken in de eerste ronde en daardoor meteen doorgaat naar de volgende uitzending. De rest wacht in spanning af en nadat Bru de kijker even voordoet hoe je een absoluut perfecte toast champignon maakt, omdat hij nu eenmaal zo fucking awesome is, mogen de kandidaten ook een poging wagen. Zonder recept weliswaar. Lekker uitziende toasts worden afgewisseld door hoopjes beige kots met een mooie decoratie van peterselie, en de beide gerechten worden afgewogen in de eindbeslissing, die met veel tromgeroffel wordt aangekondigd. Uiteindelijk delft arme Charles het onderspit na een dubbele mislukking en verlaat hij de keuken. Keihard Vlaams televisiedrama op zijn best dus. Hopelijk gaat hij niet huilen, daar zou zijn mascara van uitlopen dat het geen naam heeft.

Snif.