Toen Larry King werd gevraagd naar het meest pakkende interview dat hij ooit gaf, vertelde hij het volgende verhaal.

“We kregen een tip over een agent in New York die verlamd was geraakt vanaf het middel nadat hij jaren geleden werd neergeschoten. We gingen hem opzoeken. Hij vertelde ons dat hij van kindsbeen af agent wilde worden. Zijn vader – zijn grote voorbeeld – zat bij de politie en hij wilde niets liever dan in zijn voetsporen treden. Op een dag werden er controles gedaan naar aanleiding van een golf van fietsendiefstallen rond Central Park. Hij zag een zwarte jongen met een splinternieuwe fiets en stapte op hem af om hem te ondervragen. Zonder verpinken trok die een wapen en schoot op hem. Hij zeeg ter aarde en voelde het leven uit hem wegvloeien. Hij herinnerde flarden van de rit met de ambulance en het voorlezen van de Sacramenten der Stervenden door een priester in het ziekenhuis. Uiteindelijk wisten ze zijn leven te redden, maar hij zou voor de rest van zijn leven verlamd blijven.

De jongen werd gearresteerd en veroordeeld tot een relatief korte opsluiting – een viertal jaar schat ik - omdat hij minderjarig was en het slechts ging om een poging tot moord. De agent besloot om hem te bezoeken in de gevangenis, in zijn rolstoel. Hij vroeg hem: “waarom heb je op mij geschoten?” De jongen antwoordde: “mijn broer was een geharde gangster en werd gezocht voor vanalles en nog wat. Hij was op dat moment aan het onderduiken en vroeg me om zolang op zijn wapen te letten. Ik had daarvoor zelfs nooit een pistool vastgehouden, laat staan ermee geschoten.”

De politieman keek hem verbaasd aan, met nog minder begrip waarom hij dan toch besloot de trekker over te halen. “Ik liep door Central Park met mijn splinternieuwe fiets. Vijf jaar heb ik een klotebaantje afgedraaid bij een supermarktje langs de snelweg om hem te kunnen betalen, vijf jaar fooien opgespaard. Ik heb altijd gedroomd van een mooie nieuwe fiets en nu had ik hem. Jij was die dag de tiende agent, de tiende, die me kwam ondervragen. Ik draaide door en schoot zonder een moment na te denken. Ik heb er sindsdien niets dan diepe spijt voor gehad.”

“Maar mag ik jou dan ook ‘ns een vraag stellen?” vroeg de jongen. “Da’s maar net zo eerlijk,” antwoordde de verlamde ex-agent. “Als ik blank was, gewoon een blanke zeventienjarige met een fonkelnieuwe fiets, zou jij me dan tegengehouden hebben?” Hij begon zijn antwoord te wikken en te wegen, maar de eerlijkheid gebood hem na een lange stilte te zeggen: “neen, waarschijnlijk niet.”

Het joch zit zijn straf uit, de agent wordt zijn begeleider. Hij is uiteindelijk ook een agent geworden.”

Of hoe we elkaar vaak nog steeds niet helemaal begrijpen.