Dennoman

Kakken. Een geneugte die voor zovelen onder ons vanzelfsprekend lijkt, soms zelfs tot drie keer per dag afhangend van de dikte en opdringerigheid van de stoelgang. Anderen is het dan weer niet gegeven, en zij gaan er - terecht - voor naar een dokter. Constipatie heet dat. Leuk woord, dat "constipatie". Graag had ik het meer gebruikt en daarom pleit ik voor de vervanging van een meer courant woord - zoals "de" of "het" - door "constipatie". "Verstopping" mag ook, daar heb ik geen morele bezwaren tegen, zolang het maar niet verward wordt met "verstoppertje". Dat zou de communiezieltjes van talloze kindertjes voor eeuwig verzieken, en dat willen we niet.

Maar goed, kakken dus. Vandaag was een sessie als een andere. Goede consistentie en niet te veel afbrokkeling. De aanwezige Nederlandse, Duitse en Finse jury gaf vijf extra punten voor moeilijkheid en ook het halve puntje voor het technisch foutloze afknijpen haalde ik met bravoure binnen. Afvegen en doorspoelen gebeurden routineus zonder al te veel bewust overpeinzen en zelfvoldaan was ik overtuigd dat ik enige bolussen met overdonderend succes naar Rioolland had gestuurd.

Tot plots: een haar in de boter! Bij het doorspoelen bleek dat een knoestige boomstam zich moedig had verweerd tegen het doorspoelen! Even wachten terwijl ik door mijn mond ademde en nogmaals doorspoelen mochten niet baten. De warmte in de bewuste kamer hielp trouwens ook niet meteen om de hele geurbeleving tegen te gaan. Net toen ik een superheld wou roepen om mij uit de nood te helpen, werd mijn alziende blik weerloos gevangen door de toiletborstel. Dit zou mijn Excalibur zijn, dacht ik. Dit wordt het wapen waarmee ik de gevreesde kastanjebruine ridder op de knieën dwing!

Noest prakte ik en de worst staakte de strijd. Terwijl hij in duizend stukken rond begon te drijven spoelde ik nogmaals door, met de borstel nog in de pot. Na de slachtpartij hadden grote brokken zich vastgezet op mijn trouwe schoonmaakhulpstuk, maar een verwoed schudden en slaan deed ook het laatste verdedigingsbolwerk verkruimelen. Moe maar voldaan spoelde ik een laatste keer door en stopte mijn zwaard terug in zijn schede, of de toiletborstel in zijn houder als mijn recht op dichterlijke vrijheid inmiddels opgebruikt is.

Met een glimlach van oor tot oor wandel ik de kamer buiten en weet dat ik goed werk heb verricht voor de toekomst. Zij het dan wel de zeer nabije toekomst. De volgende keer dat een kotgenoot ontsteld roept: "wiens drol ligt er hier godverdomme nog in de pot te gisten?!", stap ik met de borst vooruit op haar af en zeg:

"Alleszins niet de mijne!"