Dennoman
Dood van een cafébaas: een kort moment van reflectie
by , 7 december 2009 at 14:25 (3133 Bekeken)
Psycholoog, zakenman, professioneel aftaster van menselijke emoties, maar vooral vriend. Dat is wat een goede cafébaas allemaal hoort te zijn. Zo'n cafébazen zijn jammer genoeg dun gezaaid in het Leuven van het academiejaar 2009-2010, waar het draait om zuipkaarten, thema-avonden met zware bieren en het binnenrijven van geld, poen en duiten.
Er was echter nog zo'n cafébaas. Zijn café lag middenin één van de drukste uitgaansbuurten van Leuven, maar ging helaas aan duizenden studenten onopgemerkt voorbij. Een café voor "alternatievelingen", "meerwaardezoekers" en "de oude garde" was het, niet bepaald de uitgewezen tent om je te begeven aan comazuipen. De Westmalle van het vat vloeide rijkelijk en vele potjes Trivial Pursuit werden gespeeld, tot groot jolijt van zowel stamgasten als cafébaas, die zich regelmatig mee aan een spelletje waagde.
Het café zag er langs de buitenkant al uit als een perfecte mix van vreugde en diepe droefheid. Beweren dat de tent een likje verf nodig had, zou kunnen tellen als het understatement van de eeuw. Je zou het bijna een krot kunnen noemen, maar die twijfels vielen al snel weg bij het betreden van het gezellige kroegje.
Ergens in oktober sloot het café zijn deuren voor onbepaalde duur. Iets aan zijn nieren was het, en vele vaste stamgasten bleven verslagen voor een gesloten deur staan. Er werden enkele weken later al reünies georganiseerd voor de "Vluchtelingen", zoals ze zichzelf noemden. En dat in andere cafés waar er ook Westmalle van het vat was.
De één zijn dood is de ander zijn brood, zeg maar.
Dat werd pijnlijk duidelijk toen ik daarstraks vernam dat de arme man is overleden aan de gevolgen van zijn blijkbaar toch niet-zo-banale nierklachten. Er is geen kandidaat-opvolger volgens enkele berichten, dus met een beetje pech zal het ebbenhouten interieur van zijn mooie café nooit meer het daglicht zien tot op het moment dat het naar buiten wordt gedragen door wat Poolse verhuismannen.
Een cafébaas is dood. Eén van de weinige mensen die men de dag van vandaag nog liefst onder vier ogen wil spreken onder het toeziend oog van de rest van de toog, is dood. En dat moest ik dan lezen op Facebook.
Ironie kan soms pijn doen.
Reacties
Trackback-signaleringen
Totaal aantal trackback-signaleringen 0
Trackback-link:
Go to Profile
Deze weblog als gelezen markeren
