RSS-feed bekijken

Dennoman

Het internationale medialandschap: een "rant"

Dit artikel waarderen
by , 12 januari 2009 at 14:05 (654 Bekeken)
Oké jongens van de televisie, het is genoeg geweest. Het was misschien grappig in het begin, maar het zit me onderhand tot hier. Jullie mogen er nu mee ophouden, want jullie kunnen toch niet menen dat de hedendaagse mens in zo'n afstompend en ridicuul medialandschap terechtgekomen is?

Iedereen die zijn tijd niet doorbrengt in een zetel met een doos pralines terwijl hij (maar vooral zij) naar de zoveelste herhaling van Oprah kijkt op Wijf... sorry, VijfTV, kent het gevoel. Je neemt na een tijdje een roddelblaadje vast en ontdekt wat blijkbaar de criteria zijn om tegenwoordig beroemd te worden. En die zijn blijkbaar niet al te veeleisend.

Laten we beginnen ergens diep in de Vlaamse klei. Het Vlaamse medialandschap is natuurlijk al een fenomeen op zich, en ook een interessant uitgangspunt om de sprong naar Hollywood te maken. Het is natuurlijk een onmiskenbaar feit dat roddelblaadjes geen moer om iemand geven, tot het op een keer in zijn of haar privéleven gruwelijk misloopt. Daar draait het echt me echter niet om? Hoe word je beroemd in Vlaanderen? Dat heeft meestal te maken met ofwel stom toeval, ofwel het veroorzaken van een crisis in datzelfde medialandschap waardoor je plots (al dan niet "ongewild") in de schijnwerpers komt te staan.

Nemen we als voorbeeld ons aller volksheld Eddy Planckaert. Over zijn prestaties als wielrenner zullen we het niet hebben: als sportman heeft hij zijn duiten tenslotte eerlijk verdiend en probeerde ook de spotlights te ontwijken indien mogelijk. Dat was tenminste zo, tot zijn wielercarrière, ondermeer door zijn leeftijd, ten einde liep en de man door enkele mislukte plannetjes om met een minimum aan moeite veel centjes binnen te halen plots zo goed als bankroet raakte. De oplossing? Een realitysoap zeg ik u! Heel Vlaanderen leerde het boeiende gezin Planckaert kennen, met ondermeer doptrekkende Eddy, zijn zoon Francesco die helaas tóch niet zo'n beloftevol wielrenner blijkt als zijn vader ooit was (misschien omdat hij niet traint, zou kunnen) en niet te vergeten de 16-jarige Stefanie (of Stephanie, wie kan het écht wat schelen), die het fenomeen "tienermoeder" gelukkig weer populair maakte in Vlaanderen. Niet alleen werd zij zwanger op haar 17de, maar joviale Eddy haalde ook nog eens de oorzaak ervan (haar vaste vriendje, ook vrij opmerkelijk in het wispelturige medialandschap dat wij kennen) in huis om samen één grote, gelukkige familie te vormen. Kraait vreugde en jolijt, dat er nog veel vrouwen oma mogen worden op hun 40ste, want de liefde is toch zo mooi.

Andere manieren om populair te worden in Vlaanderen bestaan ondermeer uit het jezelf onsterfelijk belachelijk maken in een human intrestprogramma, zo vals als een kat "zingen" in een liedjeswedstrijd, jezelf laten opsluiten in een huis, in een bus of op een eiland, zij het onbewoond of met tien geile mokkels die naar je warme kloppende geslacht hunkeren. Talent hebben is een pluspunt, maar zo aan de bonte verzameling BV's te zien zeker geen must. Integendeel zelfs: een acuut gebrek aan talent kan net datgene zijn waaróm je met je kop op tv of in de kranten komt.

Laten we dezelfde "logica" meteen doortrekken over de grote plas, naar Amerika. Zo is het momenteel een goede PR-zet om je als Hollywoodster te laten inchecken in een afkickcentrum, want verhalen over mensen die de drugs overwonnen zijn altijd moedig en vinden gretig aftrek bij de gewone mens, die graag wil geloven dat filmsterren ook slechts wezens van vlees en bloed zijn die ook weleens ongelukkig alleen thuis zitten in hun riante villa met zicht op zee. Wat een verschil met vroeger, toen Hollywoodsterren er nog alles aan deden om hun vlekkeloze halfgodsimago in stand te houden. De Hongaars-Amerikaanse acteur Béla Lugosi (de horrorfilmfanaten ongetwijfeld bekend als dé Dracula die de aristocratische vampier zijn gezicht zou geven waar we nu allen mee bekend zijn) was de allereerste beroemdheid die zich ergens in het midden van de jaren '50 zou laten inchecken in een rehabilitatiekliniek om zijn verslaving aan morfine de baas te kunnen. Niet alleen kwam hij er genezen uit, maar hij zou ook de eerste ster worden wiens populariteit plots een heuse opfrisser kreeg door het gevecht tegen drugs met open vizier aan te gaan.

Of we dat moedig moeten vinden? Toen misschien wel, maar nu? Neen. Problemen met drugs of alcohol zijn verbonden met het leven als superster, net zoals de paparazzi. Een cabaretier zei het ooit het best: "jullie betalen mijn huis af, dus heb ik geen recht op een privéleven." Dit vat het nog steeds perfect samen voor mij: het ondertekenen van een contract waar men miljoenen dollars mee verdient betekent ook automatisch dat elk mogelijk recht op privacy verdwijnt. Terecht.

Met andere woorden: het is geinig geweest, maar stop er nu maar mee en laat eens wat talentvolle mensen met hun bek op tv komen. Lijkt me net zo leuk!
Categories
Zonder categorie

Reacties

  1. Sightblinder's schermafbeelding
    • |
    • permalink
    Daisuki da!

Trackback-signaleringen

Totaal aantal trackback-signaleringen 0
Trackback-link: