Dennoman

knap... blijf je toch even bij stilstaan me dunkt!

Zit veel waarheid in.

kvrees dat het bij mij etzelfde zal zijn, hoe jammer ik dat ook vind, na dit jaar zal ik wrs geen contact meer hebbe met klasgenote

Tegenwoordig wordt het aanzien als hip en ambitieus als je constant van gedrag, van kleren, van haarkleur van piercing en van partner verandert. De vraag die je je dan kan stellen is: is dat angst voor het niets, gebrek aan standvastigheid, vluchten. Doorgroeien in het leven doe je zelf, daarvoor heb je niemand anders nodig om daar bevestiging voor te zoeken.

Langs de andere kant is het ook "het leven" om mensen te verliezen waarmee je op school zat doordat ze te ver wonen, door in een ander mielieu te raken door partnerkeuze , whatever. Dat wil niet betekenen dat je dan veianden bent met die persoon (tenzei er sommigen zijn die zodanig doorgroeien dat ze beginnen neerkijken op je omdat jij dat niet doet)

Maf dat ik zoiets tegenkom van iemand die er net zo over denkt. Laatst had ik ook klasreunie met de mensen uit het middelbaar, en ik werd er weer helemaal aan herinnerd. Ik vond het eigenlijk een beetje zielig zelfs hoe sommigen tot de constatatie kwamen dat er eigenlijk niks was vernaderd voor hun.

@ Xoliul: inderdaad. Toen ik naar aanleiding van die kerel zijn opmerking naar de Live Spaces van mijn maten ging kijken, zag ik dus echt dat iedereen nog met iedereen optrok, naar diezelfde marginale fuiftent ging op oudejaarsavond, zich in het boerengat waar ik ben opgegroeid ging bezatten in het weekend omdat je dat in steden als Gent, Leuven en Mechelen blijkbaar niet kan :/

Ik heb ooit ook een klasreünie gedaan (misschien niet toevallig meteen de laatste keer dat er eentje gedaan werd ), rara, verrassing, in hetzelfde "danscafé" (bweirgh...) waar iedereen zo'n beetje rondhing tijdens zijn schooltijd. We raakten aan de praat (iemand die erbij was, was plotseling lesbisch geworden, altijd interessant gespreksvoer), maar na een dik uur was de koek op en wou ik eigenlijk nog het liefst gewoon naar huis, weg van die mensen die ik al van mij afgerukt heb als een pleister.

Ik heb al veel mensen gehoord die zeggen dat ik "flauw" doe over dat soort zaken, maar daar zal ik zelf wel over oordelen. Als diegene die zoiets zeggen liever vast blijven kleven aan diezelfde kennissen uit een dorp (5 deelgemeenten inclusief) van hoop en al 35.000 man, dan doen ze maar if it tickles their fancy. Ik zal wel contact blijven houden met mijn vrienden van over de hele wereld, die ik zowel via internet, Leuven als in China heb mogen ontmoeten.

C'est la vie!

Wat dacht je van echte vrienden?
Iedereen wil blijkbaar per sé tot een groepje behoren, en ik ook. Ik behoor tot een groepje, maar heb daarnaast een groot aantal andere vrienden die in mijn groepje een immens sukkel-gehalte hebben.
En dan wordt mij steeds verweten (valt wel mee) dat ik af en toe bij hen loop. Maar dan besef ik dat ik hun nog zal zien, en het groepje véél minder. Ik eet denk ik van beide walletjes, en ben daar blij mee :p

uw leven kan wel serieus veranderen na het middelbaar en nog steeds diezelfde vrienden hebben

hangt mss ook beetje af hoe uw band was met uw "middelbare" vrienden .

Wel, bij het kiezen van mijn nieuwe school en richting heb ik een volledig andere keuze gemaakt dan de rest van mijn klas en het gevolg is:

75% van mijn klasgenoten van de vorige 2 jaren zie ik nog vaak (maandelijks) op fuiven hier in de buurt en dan feesten we samen (spreken zo soms ook af omdat we weten dat we gewoon gaan), enkelen zien we niet meer (wat outsiders, hadden vrij hechte groep voor de rest) en dan zijn er nog 2 gasten van vrij ver weg maar dat zijn zowat de beste maten en daar spreken we om de maand of 2 ook af dat we elkaar opzoeken.

En op mijn nieuwe school zit toevallig echt veel volk dat ik ken van vorige scholen en hobby's, dus ik denk dat ge daar soms enorm veel geluk ook mee kunt hebben

@ SLASH: hmjah, maar wil het feit dat ik zo goed als geen contact meer heb met mijn vorige maten meteen zeggen dat dit geen goeie maten waren? Nee, we zijn gewoon totaal andere wegen opgegaan, studeren andere dingen, delen andere interesses, ... zo is dat nu soms eenmaal gelopen en daar is weinig meer aan te doen.

Zelfs áls ik nu nog zou afkomen met het idee van een reünie ben ik wel zeker dat er ne man of 15 op af zou komen, maar het punt is dat niemand dat van mij verwacht en het probably zelfs raar en geforceerd zou vinden dat uitgerekend ik (hoewel ik wel naar alle reünies ben geweest) dat zou uitkienen. En daarbij, wat is het nut van een reünie als de meesten elkaar toch zo goed als elk weekend zien, vraag ik me dan af.

"Als ik iemand tegenkom, is het altijd lachen, een beetje bijpraten, maar na een uurtje is de sleur die mij en "den troep" uit elkaar dreef alweer helemaal terug, en hoef ik ze alweer een paar jaar niet meer te zien."

Daar kan ik je in volgen :-)

Ik vind het een leuk tekstje en volg je mening, maar ik merk toch wel wat neerbuigendheid op, dat die jongens zich nu graag amuseren in hun lokaal "marginaal" dorpje. waarom niet?

Even nuanceren hé: ik heb niet gezegd dat het uitgaan in de stad noodzakelijk beter is dan in een boerengat, daar gaat het mij ook helemaal niet om. Ik noem het hier bijlange ook niet marginaal (als dorp dan toch, de fuifjes wel, maar marginale cafés en fuiven heb je in grootsteden uiteraard ook), ik denk dat dat woord ook nergens in de tekst terug te vinden is. Het is hier rustig en ik kom elk weekend nog steeds graag naar huis om daarvan te genieten.

Het punt is ook helemaal niet dat ik vind dat iedereen maar in de grote stad zich moet kunnen keren, maar het gaat erom dat mensen blijkbaar hun verleden niet achter zich kunnen laten. Ik merk ook dat die mensen andere maten hebben gekregen en ik zie ook dat hun vriendschap bijlange niet meer datgene is wat het vroeger geweest is. Het lijkt wel alsof ze hun "vriendschap" een beetje aan de beademing leggen door elkaar elk weekend om te kopen met drankjes, om toch te zorgen dat ze elkaar iedere week blijven zien.

De echte vriendschap is echter compleet uitgehold en heeft plaats gemaakt voor kameraadschap, dat merk je gewoon aan de algemene sfeer. Als het niet lukt jongens, laat het dan gewoon los. Dat is voor beide partijen veel minder arbeidsintensief. Laat de natuur zijn gang gaan en spreek desnoods heel af en toe nog eens af om wat bij te praten. Maar bon, ik zeg anderen natuurlijk niet hoe ze moeten leven, dat is nogmaals helemaal de bedoeling van mijn blog niet geweest. Eerder overpeinzend dan moraliserend dus

Leuke blog en ik sta er momenteel ook wel bij stil. Aan sommige mensen weet ik wat ik heb en die zou ik dan ook graag blijven zien na mijn middelbaar. Of ik echt andere studies zou doen om bij mijn maten te blijven weet ik niet. Moest mijn beste vriend nu dit jaar blijven zitten zou ik wel een 7e jaar durven doen ipv meteen hoge school te doen. Sommige mensen kan ik gewoon (nog) niet loslaten.

dat is echt wel een algemeen feit (dat gekend zou moeten zijn )

In uw middelbaar is het bijna verplicht om tot een kliekje te behoren als je uw schooltijd deftig wil doorbrengen. Dat heb ik ook gedaan, tot het 4de, dan ben ik echt wel op mijne alleene gaan leven en blijkbaar vonden er nog mensen dat, dus zo heb ik mij nog 3 jaar kunnen bezighouden met 2-3 goeie maten toen.

nu, 2 jaar na het middelbaar heb ik niet echt de nood om die mensen nog tegen te komen (buiten die maten nog sporadisch eens, weinig gezamelijke tijd hé).
Onlangs ben ik wel beginnen uitgaan met mensen uit het lager! Voordeel: je hebt samen geen rare middelbare momenten meegemaakt, je hebt mekaar niet uitgescheten of dergelijke, mensen zijn opgegroeid (sommigen daarvan kon ik als kind niet uitstaan, nu wel).

In het middelbaar vind je zelden een vriend voor het leven.

@ Spectre: mjah, ergens prijs ik me wel gelukkig dat ik geen seconde hoefde te twijfelen om ergens anders op kot te gaan en zo goed als geen contact meer te onderhouden met maten uit het middelbaar. Als je de overweegt om een bepaalde richting te kiezen om bij je maten te blijven, moet je ook nadenken: zouden zij hetzelfde voor mij doen?

Het 6de middelbaar was voor mij het leukste jaar mijn schoolcariere. We hadden een goede klas met de bijhorende buitenbeentjes en de ene was wat stiller dan de andere. Maar het samenwerken aan de GIP projecten bracht ons dichter bij elkaar. De goede vrienden die ik toen maakte zie ik nooit meer terug. Heel af en toe kom je ze tegen en praat je wat bij maar meer niet. Het rare is dat de de jeugdvrienden dat ik nog heb en meer als 10 jaar ken personen zijn waar ik niet mee op school heb gezeten.

Ne het middelbaar ben ik ook een hele andere studierichting ingeslagen maar na een paar maanden vond ik dat het toch niet helemaal voor mij was en dan ben ik toen ook maar een getrouwe richting en hogere school gekozen waar de meeste van de klasgenoten ook zaten, puur voor het feit dat ik niet anders wist welke richting ik wilde inslaan.

Als je de overweegt om een bepaalde richting te kiezen om bij je maten te blijven, moet je ook nadenken: zouden zij hetzelfde voor mij doen?

Nee zij zouden dit niet voor jou doen maar wel voor de groep.

1 van de betere blogs die ik hier al heb gelezen!