Booka Shade

Eerste keer dat ik zoiets probeer, dus vergeef mij mijn zonden

Die zonnige dag in het park.
Hoe ironisch kan iets wel niet zijn, deze vraag raast nu door mijn gedachten.
Met kaarsjes in het gras wordt er een op het eerste gezicht verwarrende tekst gevormd. Ik begeef mij dichter en kan het dan toch ontcijferen, SOS HAITI!

Er komt meteen een glimlach op mijn mond, ook wij doen iets, zeg ik in mezelf. Wie weet kunnen de vliegtuigen dit zelfs lezen, benieuwd als een klein kind. Of wacht, kan men dit eigenlijk wel lezen vanuit de lucht.
Ik begin dieper op de vraag in te gaan en concludeer dat het onmogelijk is. Meteen halveert mijn glimlach en gaat over tot een vragende blik, vol vragen, vragen, vragen.. Was dit nu net niet de bedoeling? Is heel deze ceremonie enkel voor laagvliegers en niet voor hoogvliegers, moet ik dit beschouwen als een vorm van discriminatie..of zijn er gewoon niet genoeg kaarsen om de oppervlakte van deze kreet kracht bij te zetten.

'Shit' denk ik nu bij mezelf, terwijl ik de laatste loodjes van deze balpen ga neerpennen. Ik waag mij naar een volgende balpen en begin vervolgens mijn tekst verder te schrijven en merk duidelijk een verschil tussen balpen A en balpen B.

Ik zit nu over een domme balpen te peinsen terwijl er opa's, oma's, moeders, vaders, dochters, zonen, broers en zussen aan het verhongeren en uitdrogen zijn. Hypocrisie in zijn puurste vorm. SOS HAITI, dat moet nu vertegenwoordigd zijn in mijn gedachten en gevoelens, maar niets is minder waar.

En dan, wanneer vragen in woede willen overslaan zie ik het onbegrijpelijke.
Onze vijver wordt kunstmatig bevoorraad met drinkwater! Water waar andere mensen van kunnen dromen. De slang verliest her en der water en dan zie ik het totaalbeeld.
Terwijl de slang vernietigend doorgaat blijven de kaarsen vechtlustig tegen de wind hun boodschap overbrengen 'SOS HAITI'.

Hoe ironisch kan iets wel niet zijn..