Kortromans van die eikel

[I]"Die soldaten moeten daar staan,"[/I] fluister ik: [I]"Ja, zo staan ze goed."[/I] Ik voel de smaak van zege al over mijn tong strelen. Een gelukzalig roesmakend gevoel. Nog even en ik zal zien hoe mijn manschappen de vloer gaan vegen met de tegenstander. De eerste tegenstanders struikelen al over hun hielen, hun hoofden botsen tegen de warme zachte grond. Nog even, heel even... De overwinning is bijna daar... maar, nog heel even, maar... ik word wakker.

De videospelletjes van gisterenavond hebben gans de nacht mijn dromen verzacht. Zoals altijd wordt het beste stuk van mijn droom onthouden van mij. Een beetje teleurgesteld draai ik me om en zie ik die mooie lange haren. De zon streelt met haar stralen als vingers over die zachte lokken. Ik schuif een beetje dichter en zoen haar warme schouder. Ze ronkt haast als een kat. Waarom ik mijn tijd besteed aan videospelletjes terwijl ik haar voor de televisie heb zitten, blijft me een raadsel. Al gauw voel ik mijn mannelijke zonde zich een tent vormen onder de lakens. De poes zal maar even wakker moeten worden.

-

Ik had een opera-zanger moeten worden. Dat mijn ouders nooit mijn zangtalent hebben opgemerkt blijft me eveneens een raadsel. Mijn moeder heeft me nochthans vaak genoeg, tegen mijn zin in, onder de douche geduwt. Er is iets met dat warme water dat op je lichaam kaatst, dat mij wil laten zingen. Ik zet mijn tenortalent verder terwijl ik me douche en in de verte naar de warme ochtendzon kijk. Regelmatig toch maar even controleren of er nergens iemand in de bosjes ligt om binnen te kijken naar mijn piemel. Ik had een paar dagen geleden eerder al de maan opgemerkt, evenals hoe ze zeer traag bewoog en ongeacht hoe ik mijn geslachtsdeel probeerde te verbergen, schoof ze uiteindelijk steeds genoeg voorbij de douche-afscherming om mijn spel te zien... of misschien beelde ik het me maar in.

Het was mijn vrouw die voor de grote badkamer raam had gekozen. Toegegeven lag onze villa nogal afgelegen in het lichte heuvelachtige Famenne, omgeven door weideland, waar Lodewijk Quatorze "U" tegen gezegd zou hebben. In hoeverre dat fransmannen in staat zouden zijn die klank fatsoenlijk uit te spreken. Zelfs al staat die raam daar, en heb ik zo'n lekkere vriendin, toch vind ik mezelf nog regelmatig mezelf bevredigen. Fuck. Waarom moet ik om de 5 botten aan sex denken, ik kan het niet helpen. Daar gaat hij weer.

Ik verschiet als een koude aanraking plots over mijn schouders streelt. Voor een fractie van een seconde dacht ik dat het warme water het even lief afweten en, met redelijk wat geluk, de paal mijn eerste zorg niet meer was... Maar wat een pech, het was mijn vriendin. Blijkbaar had zo ook zin in een douche. Ze lacht naar mij, en zelfs al ken ik die lach al jaren, het blijft de vlinders in mijn buik opflakkeren. Hoe kan ik soms zo kil en koel zijn tegen haar? Haar liefelijk snoetje en verleidelijke curves maken het primitieve beest in me wakker, ze weet het, en glimlacht tevreden als mijn vingers hongerig over haar heuvels strelen.

-

Koffie. Ook al heb ik reeds twee tassen gehad deze ochtend, toch blijf ik snakken naar meer. Die duistere warme zonde, zo heerlijk als deze over je tong streelt. Een beetje heen en weer spoelen in je mond tot de smaak volledig verzadigd is, en dan slikken. Mijn vrouw, ook al negeer ik haar soms en haar veel te weinig aandacht schenk, blijft zij mijn tas steeds herschenken met warme duistere ... koffie.

Waarom ziet ze me zo graag? Waarom negeer ik haar? Zo juist terwijl ik over koffie aan het denken was, was zij een gans verhaal aan het doen over haar tennistraining. Ik heb geknikt op de juiste tijden, maar geen enkel woord verstaan.

Kutzooi, soms word ik zo kwaad op mezelf, waarom vergeet ik soms hoe graag ik haar werkelijk zie? Stop met denken, stop met zeveren over koffie. Kijk naar haar, luister naar haar, focus!