De Film 
De Thaise filmindustrie kreeg na het succes van de martial arts film Ong Bak uit 2003 een heuse boost. Het succes werd niet alleen toegeschreven aan regisseur Prachya Pinkaew, maar zeker ook aan hoofdrolspeler en gevechtsartiest Tony Jaa. Voor zijn nieuwe film moest regisseur Pinkaew dus op zoek naar een waardige vervanger, en die vond hij verrassend genoeg in de 25-jarige onbekende JeeJa Yanin (die meteen ook een van de eerste vrouwen is die met de hoofdrol gaat lopen een film in dit genre). Het koste vier jaar training en opnames, maar het resultaat mag dan ook gezien worden. Chocolate is een entertainende film, toegankelijk voor iedereen, maar in het bijzonder toch aan te raden voor de fan van het martial arts genre.
Zen is een autistische jonge vrouw, die van jongs af al gefascineerd is door de martial arts-school naast haar huis en door vechtfilms op televisie (het zijn niet toevallig de vorige films van Pinkaew die we te zien krijgen). Ze leert door observatie zelf ook een aardig robbertje vechten en met haar fenomenaal reactievermogen verdient ze een centje bij. Als haar moeder levensbedreigend ziek wordt, gaat ze op zoek naar de mensen die haar nog geld schuldig zijn. Deze schuldenaars stammen allemaal uit de tijd dat haar moeder een gangsterliefje was, dus het innen loopt niet van een leien dakje. Keer op keer wordt ze wandelen gestuurd, tot de situatie onhoudbaar wordt. Vanaf dan is de tijd van vriendelijk vragen gepasseerd, en begint het iets onvriendelijker ‘kicking ass’!
Hoe je het draait of keert, JeeJa Yanin is een ware revolutie op het vlak van de Thaise martial arts film. Als debutante laat ze vooral op gevechtsvlak schitterende dingen zien. Haar acteerprestatie kan op bepaalde momenten nog wat gefinetuned worden, maar dit is zeker geen storende factor in het verhaal waarin meer dan de helft van de tijd gevochten wordt. Ook de opbouw van de gevechten is prima. De indrukwekkendste scènes worden gehouden voor het einde van de film, wat voor een ware climax zorgt. De rest van de cast kan jammer genoeg minder overtuigen. De bad guys zijn niet echt geloofwaardig, en worden in vele scènes herleid tot slachtvee voor Zen.
De DVD 
De knappe blinkende steelcase waarin het dvd’tje geleverd wordt is een goeie samenvatting van de film. We zien hoofdactrice Jeeja Yanin met haar wapens in aanslag en diverse kneuzingen op haar been. Onderaan de front wordt aangegeven dat deze film het werk is van dezelfde maker van Ong Bak, Prachya Pinkaew, die er mede verantwoordelijk voor is dat de Thaise film ook in het westelijk halfrond zijn publiek gevonden heeft. De beeldkwaliteit (16:9 anamorphic (1.78:1)) is degelijk, en de constante vechtpartijen zijn duidelijk in beeld gebracht met genoeg zin voor variatie. Je kan kiezen tussen Dolby Digital 5.1 geluid of een DTS track. Bij de gevechten zijn de typische martial arts geluiden bij iedere contact sterk uitvergroot, wat bij mij soms toch storend werkte. De gesprekken zijn redelijk onverstaanbaar, maar dat ligt meer aan het feit dat mijn Thais dringend moet opgeblonken worden dan aan de kwaliteit van de geluidsband. De Nederlandse ondertitels zijn optioneel en worden in een duidelijk lettertype weergegeven onderaan in het beeld.
Hoewel alles op één schijfje geperst staat, vinden we op het dvd’tje heel wat extra’s terug. Naast de promotionele trailers bestaat de hoofdbrok van de extra’s uit een 'making of' (5min36seconden), een 'behind the scenes' (19minuten23seconden) en een reeks interviews met de makers en hoofdrolspelers. Het is hier duidelijk dat de kwantiteit belangrijker was dan de kwaliteit, want naast de overlaps tussen de making of en behind the scenes, vinden we ook erg weinig commentaar terug in het behind the scenes filmpje. Het is gewoon een aaneenschakeling van opnames die de film wel of net niet haalden. In totaal nemen de extra’s 53 minuten in beslag, maar een echte meerwaarde voor de film vond ik het niet. Ze tonen wel aan dat de film met heel erg weinig CGI/greenscreens gemaakt is en dat de acteurs en stuntmannen héél wat kneuzingen en snijwonden overgehouden hebben aan de opnames, waardoor je nog meer respect krijgt voor hoofdrolspeelster Jeeja Yanin.
2 januari 2010, 18:11
